Textielkunstenaar Fransje Smit ziet van alles om zich heen liggen. Nagelaten, weggegooid, verloren? Ze pakt op en voegt samen, geeft haar wereld vorm. Al die delen met hun eigen geschiedenis zijn zo even samen, nu, en vallen ooit weer eens uiteen in onderdelen. Net als natuur en net als zij. Als alle leven en dingen op aarde. Zo voeden we elkaar, geven we de aarde vorm. Ook in haar werk sluipt het plastic binnen en verbindt het zich met natuurlijke materialen. Een andere orde dient zich aan. Schoonheid vindt zij in verval, versleten en doorleefd. Tijd die zichtbaar wordt in thema’s als beweging, littekens, beschadiging en vervreemding.