Valeria Maldonado combineert architectuur en textiel
De kwetsbare lichamen van Camilla Marinoni
In haar werk combineert de Italiaanse Camilla Marinoni (1979) textiel met keramiek, want volgens haar drukken teerheid (textiel) en kracht (keramiek) de essentie uit van ieder mens.
In de serie Strange Foreign Bodies (2024) weerspiegelt dit contrast de complexiteit van het lichaam. Het vermogen van het lichaam om sporen van trauma te dragen, maar ook om weerstand te bieden. Pijn, verlies, herinneringen en zorg zijn thema’s waarmee Camilla werkt.
Tekst: Petra Sjouwerman
‘Ik gebruik voornamelijk natuurlijke materialen met een symbolische betekenis. Katoen voor borduren en haken staat voor tijd, geduld en zorg. Het is een materiaal dat mijn moeder me leerde gebruiken in haar laatste maanden van haar leven. Ze verbond daarmee de generaties vrouwen in mijn familie. Keramiek is een oerstof: geboren uit aarde, gevormd door vuur, symbool van transformatie en vergankelijkheid.’ Tegenwoordig gebruikt Camilla ook nylonkousen, ooit uitsluitend verbonden met het vrouwelijk lichaam.
“Ik zie toewijding aan langzame activiteiten als haken en borduren als een daad van verzet.”
Ingewanden
‘De associatie van nylonkousen met menselijke ingewanden is geen toeval: ze stellen me in staat om het binnenste van het lichaam uit te beelden – iets wat gewoonlijk onzichtbaar blijft.’ Ze gebruikt graag wijn om stoffen te verven. ‘Het is een levende substantie die blijft veranderen. Het verandert van kleur en vervaagt in het licht, net als herinneringen. Mijn vader was een groot wijnliefhebber en ik herinner me de tijd die ik met hem in de wijnkelder doorbracht. Op deze manier laat ik die herinneringen voortleven.’
Daad van verzet
‘Maar het gaat niet alleen over persoonlijke herinneringen als ik bijvoorbeeld kanten kleedjes of borduurwerk gebruik. Ik herdefinieer daarmee wat een plaats in de kunst verdient. En dat is tegenwoordig een politieke daad, want eeuwenlang was borduren, haken en textielbewerking beperkt tot de huiselijke sfeer, zonder culturele betekenis. Het was het onzichtbare werk van vrouwen. Bovendien vraagt borduren en haken tijd en geduld, het zijn processen die zich niet laten versnellen. We leven in een tijd die geobsedeerd is door snelheid en efficiëntie. Ik zie toewijding aan langzame activiteiten als haken en borduren als een daad van verzet.’
Zorg
‘Voor mij zijn zorg en aandacht politieke daden in een wereld die winst en individualisme bevoordeelt. Zorg bepaalt wat voor ons van waarde is en hoe we onze samenleving inrichten. Zorg besteden aan een wond, aan een kwetsbaar lichaam of aan herinneringen is bevestigen dat kwetsbaarheid waarde heeft, aandacht verdient en dat wat gebroken is hersteld kan worden, ook al zal het nooit meer hetzelfde zijn.’
https://www.camillamarinoni.com/
Meer
De slow art van Kyoung Ae Cho
Mónica Priotti bouwt voort op eeuwenoude technieken
Ellie Dale Anderson weeft verhalen van natuur en herinnering