De vrijgeestige kunst van Marie Høi-Hansen
Gvantsa Jishkariani geeft vorm vanuit eerlijkheid en directheid, niet om te provoceren
In haar praktijk heeft de Georgische multimediakunstenaar en curator Gvantsa Jishkariani (1991) jarenlang een eigenzinnige beeldtaal ontwikkeld, geworteld in de studie van de visuele cultuur van post-Sovjetlanden, met een bijzondere focus op Oost-Europa. Het werk reflecteert op de sociaal-politieke realiteit van haar land. Haar geborduurde wandtapijten, installaties en sculpturale werken zitten vol tegenstrijdigheden: handgemaakt en confronterend, absurd en scherp, decoratief en verontrustend.
Tekst: Dorothé Swinkels
Gvantsa, die afwisselend in Tbilisi en Madrid woont, maakt hierbij gebruik van traditionele beeldtaal en technieken. Haar borduurwerk is niet decoratief maar verklarend, de kunstenaar borduurt een gevoel van onbehagen rechtstreeks op de muur van je woonkamer. Haar aangetaste en gereconstrueerde met een slogans geborduurde wandtapijten zitten vol tegenstrijdigheden: handgemaakt en confronterend, absurd en scherp, decoratief en verontrustend. Zij is in Georgië een prominente en veelbelovende figuur op het gebied van kunst en curatie.
'Ik ben geïnteresseerd in deze spanning tussen traditie en de hedendaagse realiteit'
Met slogans
Al enkele jaren ontwikkelt Gvantsa consequent een reeks werken gebaseerd op decoratieve, burgerlijke wandtapijten. Ze vernietigt en reconstrueert, ze scheurt, ontmantelt en zet weer in elkaar, waarbij ze er slogans afkomstig uit verschillende bronnen als: ‘The Language of the Unheard’, ‘False Compassion’ en ‘History of Shame’, op borduurt. ‘Ik kies slogans die lang genoeg in mijn gedachten blijven hangen om me te verontrusten. Door ze om te zetten in fysieke objecten, geef ik die verontrusting een materiële vorm.’
De basis
De wandtapijten, fabrieksmatig in massa geproduceerd, maakten deel uit van de visuele omgeving waarin Gvantsa is opgegroeid. Ze tonen doorgaans geïdealiseerde werelden: vredige landschappen, romantische taferelen, dieren, bossen en perfecte huiselijke fantasieën. ‘Mijn relatie ermee is tegenstrijdig: ze omvat zowel vertrouwdheid, verlegenheid, genegenheid als weerstand. Ik ben geïnteresseerd in deze spanning tussen traditie en de hedendaagse realiteit. Ik begon terug te keren naar de wandtapijten, niet uit nostalgie, maar vanuit een kritische blik.’ Zij vindt ze op rommelmarkten, bij tweedehandswinkels, via online advertenties en bij gezinnen die ze niet langer willen bewaren.
Confrontatie en gevaar
‘Meestal handel ik eerst en denk ik er pas later over na, de eerlijkheid en directheid van het werk komen voort uit dat instinct, en niet uit een bewuste poging om te provoceren. Confrontatie schrikt me niet af; integendeel, het geeft me energie. Tot nu toe heb ik nooit het gevoel gehad dat mijn werk mij in direct gevaar heeft gebracht.
https://gvantsajishkariani.com/
https://www.instagram.com/naivesuperstar/?hl=en
Meer
Orly Cogan brengt met naald en draad afbeeldingen tot leven
Een levend museum in Horst
Omarm je nietigheid, voel je kracht