De kwetsbare lichamen van Camilla Marinoni
Valeria Maldonado combineert architectuur en textiel
Het feit dat Valeria Maldonado (1992) Peruaanse is, immigrant in de VS, opgeleid als architect en werkzaam als textielkunstenaar, bepaalt hoe zij de wereld ziet en, meer specifiek, hoe ze ruimte begrijpt. Vanuit haar architecturale achtergrond is zij gefascineerd door het creëren van zelfdragend textiel, dat mogelijkheden biedt voor onverwachte structurele vormen en het creëren van interne ruimtes van zorg, bescherming en transformatie.
Tekst: Dorothé Swinkels
De kunstenaar schakelt tussen architectuur en textiel. In haar sculpturen combineert zij weven, sprang, mandenmakerij en coiling en gebruikt vaak grove materialen in contrast met delicate open rasters. Haar Peruaanse afkomst is van invloed op haar materiaalkeuze, ze kiest vaak natuurlijke materialen, variërend van alpaca, sisaltouw en rotan tot klei, oker, zand en natuurlijke kleurstoffen. Deze materiaalcombinaties zorgen voor structuur en plasticiteit. Met haar werk wil Valeria de noties van wat flexibel is en wat gestructureerd uitdagen.
‘Textiel gedraagt zich anders in de ruimte, vaak ontstaan de meest interessante vormen tijdens het maken, niet tijdens het tekenen. Ik zie het als een gesprek met het materiaal.’
In gesprek
'Mijn proces is tweeledig. Er is een gestructureerde, analytische kant waarbij ik nadenk over materialen, technieken en hoe ik een vorm kan creëren, daarnaast is er een intuïtieve kant waarbij ik me laat leiden door het materiaal. Ik maak niet veel schetsen omdat ik niet te vroeg aan een vorm gehecht wil raken. Textiel gedraagt zich anders in de ruimte, vaak ontstaan de meest interessante vormen tijdens het maken, niet tijdens het tekenen. Ik zie het als een gesprek met het materiaal.’
Verlies
Kunst maken is voor Valeria een manier om haar stem op natuurlijke wijze te laten horen en om complexiteit, pijn, vreugde en herinneringen vast te houden en met anderen te delen. ‘Op dit moment ben ik geïnspireerd door mijn familie. Ze zijn onlangs naar Europa geëmigreerd. Het heeft me diep geraakt om te zien hoe ze hun huis, hun land en hun fysieke omgeving achter zich hebben gelaten. Het verlies van een fysiek thuis betekent ook het verlies van een deel van jezelf, en dat is een belangrijk onderdeel van mijn werk geworden.’
De kijkers
‘Ik hoop dat mijn werk mensen uitnodigt even stil te staan en na te denken over hoe we ruimte innemen, zowel fysiek als emotioneel. Ik wil dat mijn sculpturen aanvoelen als plekken van rust, zorgzaamheid en reflectie. Als kijkers meer verbondenheid met hun eigen ervaringen van ruimte en verbondenheid ervaren dan ben ik geslaagd.’
https://www.valeriamaldonado.com/
https://www.instagram.com/valeriamaldonado_studio/
Meer
De slow art van Kyoung Ae Cho
Mónica Priotti bouwt voort op eeuwenoude technieken
Ellie Dale Anderson weeft verhalen van natuur en herinnering