Michelle Stitzlein transformeert afval in wandvullende installaties en sculpturen

Hoewel ze op dit moment deelneemt aan een residentie in Californië, werkt de Amerikaanse kunstenaar Michelle Stitzlein (1967) normaal gesproken in een voormalige grange hall in Baltimore. In deze ruimte – die als lokale ontmoetingsplek voor de gemeenschap diende – heeft ze genoeg plek om haar metersgrote kunstwerken te maken. Deze bouwt ze uitsluitend op uit gevonden materialen. Van huishoudelijk afval weet ze kleur- en textuurrijke voorstellingen te creëren, die altijd raakvlakken hebben met de natuur.     

Tekst: Sandra Mackus

Van een afstandje word je als beschouwer aangetrokken tot Stitzleins bontgekleurde installaties vol weelderige patronen en texturen. Eenmaal dichtbij wordt duidelijk dat haar werk is samengesteld uit bekraste, kapotte en verouderde materialen. ‘Uit bezorgdheid voor onze omgeving, hergebruik ik materialen en goederen. Daarmee probeer ik onze gedachten over waarde, de staat van zijn, vernieuwing en stijl te confronteren.’ Met haar werk roept de kunstenaar op tot hergebruik, spaarzaamheid en tot het omarmen van imperfectie. 

Dubbel

De patronen en texturen in haar serie Fynbos doen denken aan struiken, planten, mossen en schimmels. ‘Het is zowel een belediging als een eerbetoon om beelden van de natuur te creëren door middel van afval’, zegt Stitzlein. ‘Diezelfde natuur moest misschien wel vernietigd worden (tijdens de winning van hulpbronnen, zoals olie, metaal en hout) om het materiaal te produceren.’

‘Het is zowel een belediging als een eerbetoon om beelden van de natuur te creëren door middel van afval’

Imperfectie

In haar Fiber Series wekt ze onder andere met stukken oude tuinslang, elektriciteitsdraad, computerkabel en telefoonsnoer, de suggestie van textiel op. ‘De serie omarmt de grafische schoonheid van scheve naden, van lapjes die niet netjes op één lijn liggen, van vreemde kleurcombinaties en van jarenlange herstelreparaties en patchwork die het stof heeft doorstaan.’ Deze “afwijkingen” worden door de kunstenaar bewust zichtbaar gemaakt, door het stukje textiel uit te vergroten. ‘In een wereld die steeds meer gehomogeniseerd is, vind ik deze “gebreken” een verfrissing voor het oog.’  

> Naar de Instagram en website van Michelle Stitzlein

 

Meer

De steentjes van Wille Groenewolt
Verbinding: dubbelexpositie Min Spillemaeckers en ViltKontaktGroep
Kathy Landvogt gebruikt het repetitieve breien en sterk koperdraad voor gelaagde vormen
Caroline Lavergne hergebruikt sardineblikjes voor haar borduurexperimenten
0 items | € 0

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws en schrijf je in!

Nieuwsbrief